Ανδρόμαχος ο Ταυρομενίτης

Ο Ανδρόμαχος, ο πατέρας του ιστορικού Τιμαίου, ήταν ιδρυτής και κυβερνήτης του Ταυρομενίου περί τα μέσα του 4ου π.Χ. αιώνα.

Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, ο Ανδρόμαχος κατόρθωσε (μετά την καταστροφή της σικελικής Νάξου από τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο) να συγκεντρώσει τους εναπομείναντες διασκορπισμένους Ναξίους στον παρακείμενο της κατεστραμμένης πόλης  λόφο Ταύρο. Εκεί, ίδρυσε το 358 π.Χ. την νέα τους πόλη ονομάζοντάς την Ταυρομένιο(ν). Η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα και απέκτησε δύναμη και πλούτο.[1]

Ο Ανδρόμαχος κυβέρνησε το Ταυρομένιο με τρόπο δίκαιο και νόμιμο. Μισούσε την τυραννία και έτσι, όπως μας πληροφορεί ο Πλούταρχος, όταν ο Κορίνθιος στρατηγός Τιμολέων αποβιβάσθηκε στην Σικελία για να πολεμήσει εναντίον του τυράννου των Λεοντίνων Ικέτα και των Καρχηδονίων συμμάχων του, ο Ανδρόμαχος έσπευσε να τον βοηθήσει. Πείθοντας τους Ταυρομενίτες να αγωνισθούν μαζί με τους Κορινθίους για την απελευθέρωση της Σικελίας, κατέστησε το Ταυρομένιο ορμητήριο των στρατευμάτων του Τιμολέοντος.[2]

---

 Σημειώσεις

1. Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη, ιστ΄, 7 & 68.8·
   [ἅμα δὲ τούτοις πραττομένοις Ἀνδρόμαχος ὁ Ταυρομενίτης, Τιμαίου μὲν τοῦ τὰς ἱστορίας συγγράψαντος πατὴρ ὤν, πλούτῳ δὲ καὶ ψυχῆς λαμπρότητι διαφέρων ἤθροισε τοὺς ἐκ τῆς Νάξου τῆς κατασκαφείσης ὑπὸ Διονυσίου περιλειφθέντας. οἰκίσας δὲ τὸν ὑπὲρ τῆς Νάξου λόφον τὸν ὀνομαζόμενον Ταῦρον καὶ μείνας κατ᾽ αὐτὸν πλείω χρόνον ἀπὸ τῆς ἐπὶ τοῦ Ταύρου μονῆς ὠνόμασε Ταυρομένιον. ταχὺ δὲ τῆς πόλεως ἐπίδοσιν λαμβανούσης οἱ μὲν οἰκήτορες μεγάλους περιεποιήσαντο πλούτους, ἡ δὲ πόλις ἀξιόλογον ἀξίωμα περιποιησαμένη τὸ τελευταῖον ἐν τῷ καθ᾽ ἡμᾶς βίῳ Καίσαρος ἀναστήσαντος τοὺς Ταυρομενίτας ἐκ τῆς πατρίδος τῶν Ῥωμαίων ἀποικίαν ἐδέξατο].
2. Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, "Τιμολέων", 10 & 11·
    […καὶ κατήχθησαν εἰς Ταυρομένιον τῆς Σικελίας, ὑποδεχομένου καὶ καλοῦντος αὐτοὺς ἔκπαλαι προθύμως Ἀνδρομάχου τοῦ τὴν πόλιν ἔχοντος καὶ δυναστεύοντος. οὗτος ἦν πατὴρ Τιμαίου τοῦ ἱστορικοῦ, καὶ πολὺ κράτιστος τῶν τότε δυναστευόντων ἐν Σικελίᾳ γενόμενος, τῶν θ' ἑαυτοῦ πολιτῶν ἡγεῖτο νομίμως καὶ δικαίως, καὶ πρὸς τοὺς τυράννους φανερὸς ἦν ἀεὶ διακείμενος ἀπεχθῶς καὶ ἀλλοτρίως. διὸ καὶ Τιμολέοντι τότε τὴν πόλιν ὁρμητήριον παρέσχε, καὶ τοὺς πολίτας ἔπεισε συναγωνίζεσθαι τοῖς Κορινθίοις καὶ συνελευθεροῦν τὴν Σικελίαν…].

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Αδαίος ο Αλεκτρυών

Ο Αδαίος ή Αδδαίος (4ος αι. π.Χ.), ο αποκαλούμενος Αλεκτρυών [κόκορας], ήταν Μακεδόνας στρατιωτικός, αρχηγός των μισθοφόρων του Φιλίππου Β'. Σκοτώθηκε από τον Αθηναίο στρατηγό Χάρη στα Κύψελα της Θράκης[1].

Διακωμωδήθηκε από τους κωμικούς ποιητές Αντιφάνη και Ηρακλείδη[2] και η φράση "Φιλίππου Ἀλεκτρυών" έγινε παροιμιώδης. Λεγόταν, όπως μας πληροφορεί ο παροιμιογράφος Ζηνόβιος, για αυτούς που είχαν την τάση να καυχιούνται υπερβολικά για ασήμαντα κατορθώματα[3].

---

1. Ευσταθιος Θεσσαλονίκης, Commentarii ad Homeri Odysseam, σελ. 142, τομ. I, Λειψία, 2825.
2. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, 12.43.
3. Ζηνόβιος, Επιτομή παροιμιών, 6.34.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Γουλιέλμος Σμιθ (William Smith)

Ο Γουλιέλμος Σμιθ (1813-1893) υπήρξε διακεκριμένος Άγγλος κλασικός φιλόλογος και λεξικογράφος.

Γουλιέλμος Σμιθ

Γεννήθηκε το 1813 στο Ένφιλντ (Enfield) σε μια αντικομφορμιστική οικογένεια. Σπούδασε αρχικά θεολογία και εργάσθηκε για κάποιο χρονικό διάστημα σε νομικό γραφείο. Αργότερα ξεκίνησε τις φιλολογικές του σπουδές, ειδικεύτηκε στη μελέτη της ελληνικής και ρωμαϊκής αρχαιότητας και δημοσίευσε αρκετές εργασίες ή άρθρα πάνω σε θέματα της κλασικής φιλολογίας πριν αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην λεξικογραφία.[1]

Το 1842 δημοσίευσε το Λεξικό των ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων, το 1849 το Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας και το 1854 το Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής γεωγραφίας. Ακολούθησε το Λεξικό της Βίβλου (1860- 1865), ο Ιστορικός Άτλας της αρχαίας γεωγραφίας, βιβλικής και κλασσικής (1875), το Λεξικό των χριστιανικών αρχαιοτήτων (1875-1880) και το Λεξικό της χριστιανικής βιογραφίας (1877-1887) -τα τελευταία σε συνεργασία με άλλους.

Από το 1863 έως το 1869, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε, εργάσθηκε στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, ενώ από το 1867 έως τον θάνατό του (τον Οκτώβριο του 1893) διετέλεσε διευθυντής της ονομαστής λογοτεχνικής και πολίτικης επιθεώρησης Quarterly Review (1809-1967).[2]

Άλμπιν Λέσκυ

Ο Αυστριακός  Άλμπιν Λέσκυ (Albin Lesky) ήταν κλασσικός φιλόλογος και ελληνιστής - από τους κορυφαίους του προηγούμενου αιώνα.

Γεννήθηκε το 1896 στο Γκρατς. Διετέλεσε καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Βιέννης και ακαδημαϊκός. Το 1972 ανακηρύχτηκε επίτιμος διδάκτορας από την Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Πέθανε στο Ίνσμπρουκ, το 1981, σε ηλικία 85 ετών.

Τα σημαντικότερα συγγράμματά του, που κυκλοφορούν επίσης και στα ελληνικά, είναι "Η ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας" και "Η τραγική ποίηση των Ελλήνων".^[1] 

---

1. Albin Lesky, Ιστορία της Ελληνικής λογοτεχνίας, μτφ. Αγαπητός  Τσομπανάκης, εκδ. Κυριακίδη, 1998..
•  Albin Lesky, Η τραγική ποίηση των αρχαίων Ελλήνων (δύο τόμοι), μτφ. Νίκος Χουρμουζιάδης, εκδ. ΜΙΕΤ, 1989.

*Παραλλαγή του άρθρου αυτού δόθηκε για δημοσίευση στην ελληνική Βικιπαίδεια.

---

Αβυδηνός

Ο Αβυδηνός ήταν εξελληνισμένος ιστορικός συγγραφέας άγνωστης εποχής,[1] μεταγενέστερος πάντως του Μεγασθένη και του Βηρωσσού (3ος αι. π.Χ.), τα έργα των οποίων φαίνεται πως χρησιμοποίησε.[2]

Έγραψε σε ιωνική διάλεκτο την ιστορία της Ασσυρίας ("Ασσυριακά"), αποσπάσματα της οποίας συμπεριέλαβαν σε δικά τους έργα ο Ευσέβιος, ο Κύριλλος και ο βυζαντινός λόγιος Γεώργιος Σύγκελλος.[3]

---

1. Σύγχρονοι μελετητές τον τοποθετούν στον 2ο η 3ο μ.Χ. αιώνα.
2. W. Smith, A dictionary of Greek and Roman biography and mythology, "Abydenus".
3. K. Müller, Fragmenta historicorum graecorum (1841), "Abydenus", τόμ. IV., σελ. 279-285.

---

Αγίας ο Τροιζήνιος

Ο Αγίας ο Τροιζήνιος (8ος/7ος αι. π.Χ.) αναφερόταν ως ποιητής των Νόστων, ενός μη σωζόμενου κύκλιου έπους που διηγιόταν τις περιπέτειες και τα πάθη των Αχαιών κατά το ταξίδι επιστροφής στην πατρίδα μετά την άλωση της Τροίας.[1]

Το έπος αποτελούνταν από πέντε βιβλία και περιελάμβανε τον νόστο του Αγαμέμνονα, του Μενελάου, του Διομήδη, του Νέστορα, του Πολυποίτου, του Νεοπτολέμου, καθώς και τον πνιγμό του Αίαντα του Λοκρού στην περιοχή του Καφηρέα (Κάβο Ντόρο).

Εικάζεται ότι ο Αγίας ενσωμάτωσε στο ποίημά του ένα αρχαιότερο προ-ομηρικό έπος που μνημονεύεται από τον Αθήναιο με τον τίτλο "Ατρειδών κάθοδος" και είχε ως θέμα τους νόστους του Μενελάου και του Αγαμέμνονα και .[2]

---

1. W. Smith, A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, "Agias of Troezen".
2. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, 281b & 399a.

---

Αγαθαρχίδης ο Σάμιος

Ο Αγαθαρχίδης ο Σάμιος, ιστορικός άγνωστης εποχής και λοιπών στοιχείων, μνημονεύεται από τον Πλούταρχο ως συγγραφέας μιας περσικής (Περσικά) και μιας Φρυγικής (Φρυγικά) ιστορίας, καθώς και ενός συγγράμματος Περί λίθων.[1]

---

1. W. Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology,"Agatharchides of Samos", τομ. I, σελ. 61.
•  K. Müller, Fragmenta historicorum graecorum (1841), "Agatharchides Samius", τόμ. III, σελ. 197-198. 

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Αδδαίος ή Αδαίος ο Μυτιληναίος

Ο Αδδαίος ή Αδαίος ο Μυτιληναίος (3ος αι. π.Χ.) ήταν συγγραφέας δύο συγγραμμάτων σχετικών με την τέχνη, τα οποία μνημονεύει ο Αθήναιος.

Στο πρώτο από αυτά, στο Περί διαθέσεων[1], ο Αδαίος πραγματευόταν μάλλον το θέμα του χώρου στην αρχιτεκτονική, ενώ το δεύτερο, το Περί αγαλμάτων (ή Περί αγαλματοποιών)[2], το επέκρινε έντονα ο Πολέμων ο Ιλιεύς (στο Πρὸς Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονον πολεμικό του έργο[3]). Κανένα από τα έργα του Αδαίου δεν έχει σωθεί.

Παλαιότερα, ορισμένοι μελετητές ταύτισαν τον Αδαίο τον Μυτιληναίο με τον Μακεδόνα ποιητή Αδαίο[4], επιγράμματα του οποίου περιλαμβάνονται στην Παλατινή Ανθολογία -ταύτιση που όμως δεν είναι γενικά αποδεκτή από όλους τους σύγχρονους μελετητές.

Η αλήθεια πάντως είναι ότι στο 7ο βιβλίο της Παλατινής ανθολογίας υπάρχει ένα επίγραμμα που αποδίδεται σε κάποιον Αδαίο Μυτιληναίο [5] -χωρίς να είναι απολύτως βέβαιο ποιός πραγματικά ήταν αυτός.

---

1. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, 9.43.
2. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, 13.84.
3. K. Müller, Fragmenta historicorum graecorum (1841), "Polemonis Iliensis: Πρὸς Ἀδαῖον καὶ Ἀντίγονον", σελ. 132, τόμ. III.
4. W. Smith, A dictionary of Greek and Roman biography and mythology (1848), "Adaeus".
5. Ἑλληνικὴ Ἀνθολογία , 7.305 ("Ἀδδαίου Μυτιληναίου").
    Ὁ γριπεὺς Διότιμος, ὁ κύμασιν ὁλκάδα πιστὴν
      κἠν χθονὶ τὴν αὐτὴν οἶκον ἔχων πενίης,
    νήγρετον ὑπνώσας Ἀΐδαν τὸν ἀμείλιχον ἷκτο
      αὐτερέτης, ἰδίῃ νηῒ κομιζόμενος·
    ἣν γὰρ ἔχε ζωῆς παραμύθιον, ἔσχεν ὁ πρέσβυς
      καὶ φθίμενος πύματον πυρκαϊῆς ὄφελος.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Αέθλιος ο Σάμιος

Ο Αέθλιος ο Σάμιος, ιστοριογράφος του 5ου π.Χ. αιώνα, έγραψε σε ιωνική διάλεκτο ένα χρονικό της Σάμου (Ώροι Σαμίων) αποτελούμενο από πέντε τουλάχιστον βιβλία. Σώθηκαν δύο μόνον αποσπάσματα από τον Αθήναιο[1] και τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα.[2]

Στο αναφερόμενο από τον Αθήναιο απόσπασμα έγραφε ότι στην εποχή του τα σύκα, τα σταφύλια, τα μήλα, τα ρόδα και οι ομομηλίδες[3] έβγαιναν δύο φορές τον χρόνο.

Το έργο του Αέθλιου μνημονεύεται επίσης από τον Ευστάθιο[4] και το Μέγα Ετυμολογικόν (όπου όμως λανθασμένα αναφέρεται ως "Άθλιος").[5]

---

 Σημειώσεις

1. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, βιβλίον 14, 68
   [ὅτι δ᾽ ἐν ταῖς Ἀθήναις διηνεκεῖς ἦσαν αἱ ὀπῶραι πᾶσαι, μαρτυρεῖ Ἀριστοφάνης ἐν Ὥραις. τί οὖν παράδοξον ἱστορεῖν δοκεῖ Ἀέθλιος ὁ Σάμιος ἐν πέμπτῳ Σαμίων Ὥρων λέγων: σῦκον καὶ σταφυλὴ καὶ ὁμομηλὶς καὶ μῆλα καὶ ῥόδα δὶς τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐγίνετο].
2. Κλήμης Αλεξανδρεύς, Προτρεπτικός προς Έλληνας, 4·
   [... καὶ τὸ τῆς Σαμίας Ἥρας, ὥς φησιν Ἀέθλιος, πρότερον μὲν ἦν σανίς, ὕστερον δὲ ἐπὶ Προκλέους ἄρχοντος ἀνδριαντοειδὲς ἐγένετο].
3. Για τον Αθήναιο ομομηλίδες ήταν τα απίδια [ἄπια]. (Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, βιβλίον 14, 63.)
    Άλλοι όμως αρχαίοι συγγραφείς θεωρούν ότι ήταν άγρια μικρά μήλα ή μούσμουλα ή σύκα.
    Ο Σαμιώτης συγγραφέας του 19ου αιώνα Επαμεινώνδας Σταματιάδης εικάζει ότι ήταν οι αποκαλούμενες στη Σάμο μπούκνες ή αρμπουκούνες, "ένα είδος σύκα μακρουλά και γλυκύτατα, που ωριμάζουν δύο φορές το χρόνο, το Μάη και τον Αύγουστο".(Επαμεινώνδας Σταματιάδης, Σαμιακά - Ιστορία της Σάμου από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι το 1880, τόμος Α΄, σελ. 252.)
4. Brill’s New Jacoby, Aethlios of Samos.
5. K. Müller, Fragmenta historicorum graecorum (Αποσπάσματα Ελλήνων Ιστορικών), Aethlius Samius, τόμος Δ΄,σελ. 294,

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Αθανάδας

Ο Αθανάδας, συγγραφέας ενός έργου με τίτλο Αμβρακικά, αναφέρεται από τον μυθογράφο Αντωνίνο Λιβεράλις στο 4^ο κεφάλαιο των Μεταμορφώσεων (στην ιστορία του Κραγαλέα τον οποίο μεταμόρφωσε σε πέτρα ο Απόλλων).[1]

Κανείς άλλος αρχαίος συγγραφέας, εκτός από τον Αντωνίνο, δεν μνημονεύει τον Αθανάδα, ούτε και είναι γνωστό αν τα Αμβρακικά ήταν ποιητικό ή ιστορικό έργο.

---

1. Άπαντα Αντωνίνος Λιβεράλις - Βάβριος, εκδ. Κάκτος, 2003.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Αθάνας ή Άθανις ο Συρακούσιος

Ο Άθανις ή Αθάνας[1] ήταν ιστορικός συγγραφέας του 4^ου π.Χ. αιώνα από τις Συρακούσες.

Έγραψε, σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη,[2] ένα έργο δεκατριών βιβλίων στο οποίο εξιστορούσε τα γεγονότα της εποχής του Δίωνος. Το έργο, όπως αναφέρει ο Αθήναιος, έφερε τον τίτλο "Σικελικά".[3] Στο πρώτο βιβλίο ο Άθανις περιέγραφε περιληπτικά τα τελευταία επτά χρόνια της βασιλείας του Διονυσίου του Νεοτέρου, αρχίζοντας από το χρονικό σημείο που σταματούσε το ομότιτλο ημιτελές έργο του συμπατριώτη του Φιλίστου. Η ιστορία του τελείωνε, όπως πιθανολογείται, με τον θάνατο του Τιμολέοντος στο 13^ο βιβλίο. Σώθηκαν τρία μόνον αποσπάσματα  από τον Αθήναιο και τον Πλούταρχο.[4]

Ο Άθανις συμμετείχε στις εμφύλιες διαμάχες των Συρακουσών ως πολιτικός φίλος και συνεργάτης του Ηρακλείδη και αντίπαλος του Δίωνος.[5] Οι πολιτικές του απόψεις και η εχθρότητά του απέναντι στον Δίωνα προφανώς αντανακλώνται και στο ιστορικό του έργο. Εικάζεται επίσης ότι και οι αρνητικές κρίσεις για τον Δίωνα που εκφράζει ο Ρωμαίος βιογράφος Κορνήλιος Νέπως προέρχονταν από το έργο του Αθάνα, μολονότι ο ίδιος ο Νέπως δεν τον κατονομάζει στις πηγές του.[6]

---

Σημειώσεις

1. Αναφέρεται ως Αθανάδας από τον Διόδωρο, ως Άθανις από τον Πλούταρχο και τον Αθήναιο και ως Άθηνις από τον Στέφανο Βυζάντιο.
2. Διόδωρος ο Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη, XV, 94, 4·
   [Τῶν δὲ συγγραφέων ᾿Αθάνας ὁ Συρακόσιος τῶν περὶ Δίωνα πράξεων ἐντεῦθεν ἀρξάμενος ἔγραψε μὲν βύβλους τρισκαίδεκα, προανέλαβε δὲ τὸν ἄγραφον χρόνον ἐτῶν ἑπτὰ ἀπὸ τῆς Φιλίστου συντάξεως ἐν μιᾷ βύβλῳ, καὶ διελθὼν τὰς πράξεις ἐν κεφαλαίοις συνεχῆ τὴν ἱστορίαν ἐποίησεν].
3. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, III, 54·
   [Ἄθανις δ᾽ ἐν α΄ Σικελικῶν 'τὸν αὐτόν φησι Διονύσιον καὶ τὸν βοῦν γαρόταν καλεῖν καὶ τὸν χοῖρον ἴακχον].
4. K. Μüller, Fragmenta historicorum Graecorum (1841), τόμος II, σελ. 81. Athanas
5. Στέφανος Βυζάντιος, λήμμα: "Δύμη"· 
    [προστάται δὲ τῆς πόλεως ἦσαν τῶν μὲν Συρακοσίων Ἄθηνις καὶ Ἡρακλείδης, τῶν δὲ μισθοφόρων Ἀρχέλαος ὁ Δυμαῖος].
6. L. J. Sanders, The Legend of Dion, κεφ. "The Partisan Tradition 1: Philistus and Athanis", 2008. books.google

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Αίγιμος ἤ Αιγίμιος

Ο Αίγιμος ή Αιγίμιος (Αἴγιμος ἤ Αἰγίμιος) ήταν γιατρός από την Ελέα της Λευκανίας. Έζησε τον 5ο π.Χ. αιώνα (ίσως και νωρίτερα) και έγραψε, σύμφωνα με τα αναφερόμενα από τον Γαληνό, το πρώτο ιατρικό σύγγραμμα για τους σφυγμούς (Περὶ παλμῶν).[1]

Ο Αθήναιος (στο ιδ΄ βιβλίο των Δειπνοσοφιστῶν) επικαλούμενος τον Καλλίμαχο μνημονεύει επίσης κάποιον Αιγίμιο [Αίγιμο] ως συγγραφέα όμως ενός πλακουντοποιικού συγγράμματος[2] (δηλαδή ενός οδηγού ζαχαροπλαστικής για γλυκές πίττες).[3] Ωστόσο, είναι αμφίβολο κατά πόσον ο Αίγιμος αυτός ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον γιατρό Αίγιμο.

---

1. W. Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Aegimus or Aegimius", τόμ. 1, σελ. 26.
2. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, βιβλίο ιδ΄, 643e. Perseus (Ath. 14.51)
3. Ο πλακούς, ένα είδος γλυκίσματος πεπλατυσμένου σχήματος, φτιαχνόταν με ζύμη, μέλι και διάφορα αρωματικά. Ήταν δηλαδή μια γλυκιά πίττα, κάτι σαν τις σημερινές γλυκές μυζηθρόπιτες ή τα άλλα παραδοσιακά τυρόγλυκα (βαρβαριστί: τσιζκέικ).

---