Αιγίμιος (έπος)

Ηρακλής τοξότης
Εμίλ Αντουάν Μπουρντέλ (1909)
Μουσείο Ορσαί (Παρίσι)

Ο Αιγίμιος ήταν ένα μικρό έπος δύο βιβλίων που οι αρχαίοι απέδιδαν, σύμφωνα με τον Αθήναιο, άλλοτε στον Ησίοδο και άλλοτε στον Κέρκωπα τον Μιλήσιο[1].

Σώθηκαν οκτώ μόλις αποσπάσματα[2] που κάνουν λόγο για τις περιπέτειες της Ιούς, τον Άργο, την Θέτιδα και τον Πηλέα, τον Φρίξο και τους Αργοναύτες. Φιλολογικές μελέτες αποδεικνύουν ωστόσο ότι τα παραπάνω ιστορίες ήταν εμβόλιμες διηγήσεις και ότι το πρωταρχικό θέμα του έργου ήταν τα κατορθώματα του Ηρακλή, συμμάχου του βασιλιά των Δωριέων Αιγιμίου στον πόλεμο του ενάντια στους Λαπίθες και τους Δρύοπες.[3]

---

1. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, βιβλίον XI. p 503·
   [Καὶ ὁ τὸν Αἰγίμιον δὲ ποιήσας εἴθ´ Ἡσίοδός ἐστιν ἢ Κέρκωψ ὁ Μιλήσιος].
2. H.G Evelyn-White, Hesiod, the Homeric hymns and Homerica (1914), "Αιγίμιος", σελ. 270 -274.
3. A. Severyns, Le cycle épique dans l'école d'Aristarque, "Aegimios". σελ. 178-182, Droz, 1928.
•  J. Schwartz, Pseudo- Hesiodeia, "Aegimios", σελ. 261- 295, Brill , 1960.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Αιγίμιος, ο μυθικός νομοθέτης των Δωριέων

Ο Αιγίμιος (ή Αιγιμιός), ο γιος του Δώρου, ο αρχαιότερος νομοθέτης της δωρικής φυλής σύμφωνα με τον Πίνδαρο,^[1] ήταν γενάρχης και βασιλιάς των Δωριέων της Θεσσαλίας.

Όταν οι Λαπίθες με πολυάριθμο στρατό εισέβαλαν στην χώρα του, ο Αιγίμιος ζήτησε τη βοήθεια του Ηρακλή τάζοντας του το ένα τρίτο του βασιλείου του. Ο Ηρακλής νίκησε τους Λαπίθες και σκότωσε τον Κόρωνο, τον βασιλιά τους, και τον σύμμαχό του Λαογόρα, τον βασιλιά των Δρυόπων.^[2] Το μερίδιο όμως του βασιλείου, που αντιστοιχούσε στην αμοιβή του, το άφησε παρακαταθήκη στον Αιγίμιο με εντολή να το αποδώσει στους απογόνους του και ο ίδιος αναχώρησε για τη Τραχίνα.^[3]

Αργότερα ο Ύλλος, ο γιος του Ηρακλή, προσπάθησε επικεφαλής των Ηρακλειδών να καταλάβει την Πελοπόννησο. Σκοτώθηκε όμως σε μονομαχία από τον Έχεμο, τον βασιλιά των Τεγεατών, και οι Ηρακλείδες γύρισαν προσωρινά πίσω. Μια ομάδα τους κατέφυγε στον Αιγίμιο, ζήτησε πίσω το μερίδιο του βασιλείου που τους είχε κληροδοτήσει ο πρόγονος και γενάρχης τους και εγκαταστάθηκε σ' αυτό.^[4]

Ο Αιγίμιος είχε και δύο γιους, τον Πάμφυλο και τον Δυμάνα^[5] από τους οποίους πήραν τα ονόματά τους δύο από τις Δωρικές φυλές: οι Πάμφιλοι και οι Δυμάνες. (Μια τρίτη φυλή, οι Υλλείς, πήρε το όνομά της από τον Ύλλο.)

Τους αγώνες του Αιγίμιου και του Ηρακλή ενάντια στους Λαπίθες και τους Δρύοπες διηγιόταν ένα χαμένο έπος ("Αιγίμιος"), που οι αρχαίοι απέδιδαν άλλοτε στον Ησίοδο και άλλοτε στον Κέρκωπα τον Μιλήσιο.^[6] 
 

---

1. Πίνδαρος, Πυθιόνικοι, I (Ιέρωνι Αιτναίω, άρματι), 120.
         γιατί θέλουνε
         του Πάμφυλου οι απόγονοι και των Ηρακλειδών,
         που κάτω απ' του Ταΰγετου τους λόφους κατοικούν,
         πάντα πιστοί στου Αιγιμιού να μένουν τους θεσμούς.
         (μτφ. Ιωάννης Γρυπάρης).
2. Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Β΄, 7.7.
3. Διόδωρος ο Σικελιώτης, Ιστορική βιβλιοθήκη, 4.37
4. Διόδωρος ο Σικελιώτης, Ιστορική βιβλιοθήκη, 4.58.
5. Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Β΄, 8.3.
6. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, βιβλίον XI. p 503. Perseus (Ath. 11.109)

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Αίγιμος ἤ Αιγίμιος

Ο Αίγιμος ή Αιγίμιος (Αἴγιμος ἤ Αἰγίμιος) ήταν γιατρός από την Ελέα της Λευκανίας. Έζησε τον 5ο π.Χ. αιώνα (ίσως και νωρίτερα) και έγραψε, σύμφωνα με τα αναφερόμενα από τον Γαληνό, το πρώτο ιατρικό σύγγραμμα για τους σφυγμούς (Περὶ παλμῶν).[1]

Ο Αθήναιος (στο ιδ΄ βιβλίο των Δειπνοσοφιστῶν) επικαλούμενος τον Καλλίμαχο μνημονεύει επίσης κάποιον Αιγίμιο [Αίγιμο] ως συγγραφέα όμως ενός πλακουντοποιικού συγγράμματος[2] (δηλαδή ενός οδηγού ζαχαροπλαστικής για γλυκές πίττες).[3] Ωστόσο, είναι αμφίβολο κατά πόσον ο Αίγιμος αυτός ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον γιατρό Αίγιμο.

---

1. W. Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Aegimus or Aegimius", τόμ. 1, σελ. 26.
2. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, βιβλίο ιδ΄, 643e. Perseus (Ath. 14.51)
3. Ο πλακούς, ένα είδος γλυκίσματος πεπλατυσμένου σχήματος, φτιαχνόταν με ζύμη, μέλι και διάφορα αρωματικά. Ήταν δηλαδή μια γλυκιά πίττα, κάτι σαν τις σημερινές γλυκές μυζηθρόπιτες ή τα άλλα παραδοσιακά τυρόγλυκα (βαρβαριστί: τσιζκέικ).

---