Μενεκράτης ο Ελαΐτης

Ο Μενεκράτης ο Ελαΐτης (από την Ελαία της Αιολίδος) ήταν συγγραφέας γεωγραφικών συγγραμμάτων.

Σύμφωνα με τον Στράβωνα[1] υπήρξε μαθητής του Ξενοκράτους[2] όπως και ο Εκαταίος ο Μιλησίος(;). Σώθηκαν λίγα αποσπάσματα από τα έργα του Περὶ κτίσεων και Ἑλλησποντιακή περίοδος.[3] 

---

1. Στράβων, Γεωγραφικά, 12.3.22·
    [...ἐπαινεῖ δὲ μάλιστα τὴν Ἑκαταίου τοῦ Μιλησίου καὶ Μενεκράτους τοῦ Ἐλαί̈του τῶν Ξενοκράτους γνωρίμων ἀνδρὸς δόξαν καὶ τὴν Παλαιφάτου].
2. Εικάζεται ότι ο Ξενοκράτης αυτός δεν ήταν ο φιλόσοφος, αλλά ένας άλλος Ξενοκράτης που αναφέρει ο Διογένης ο Λαέρτιος (Διογ. Λαερτ., 4.15) ως συγγραφέα βιβλίων στρατιωτικής τέχνης. (W. Smith, A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, "Xenocrates: minor literary persons".)
3. Κ. Müller, Fragmenta historicorum graecorum (1841), "Menecrates Elaita", τόμ. II, σελ. 342. Internet Archive.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Μενεκράτης ο Εφέσιος

Ο Μενεκράτης ο Εφέσιος ήταν επικός ποιητής και γραμματικός του 4ου ή 3ου π.Χ. αιώνα, φερόμενος από την Σούδα ως δάσκαλος του Αράτου του Σολέως.[1]

Έγραψε δύο διδακτικά ποιήματα με τους τίτλους Ἔργα και Μελισσουργικά. Τα ελάχιστα αποσπάσματα που σώθηκαν συμπεριελήφθησαν από τον Χέρμαν Ντιλς στη συλλογή Poetarum Philosophorum Fragmenta (1901).[2]

---

1. Λεξικόν Σουΐδα (Σούδα), λήμμα:" Ἄρατος".
2. H. Diels, Poetarum philosophorum fragmenta (1901), "Menecrates Ephesius", σελ. 171-172.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Μενεκράτης ο Νυσαεύς

Ο Μενεκράτης ο Νυσαεύς ήταν γραμματικός του 2ου π.Χ. αιώνα, μαθητής του Αρίσταρχου του Σαμόθρακος.

Ο Στράβων τον αναφέρει ως έναν από τους επιφανέστερους άνδρες της Νύσας (Καρία). Παιδιά του ήταν ο Σώστρατος και ο Αριστόδημος· ο δεύτερος επίσης γραμματικός, μαθήματα του οποίου παρακολούθησε και ο ίδιος ο Στράβων σε νεαρή ηλικία.[1]

Αρχαίες πηγές μνημονεύουν και κάποιον άλλο Μενεκράτη από τη Νύσα, ιστορικό και και συγγραφέα ενός συγγράμματος για την Νίκαια της Βιθυνίας (Περί Νικαίας). Ενδέχεται όμως να να επρόκειτο για το ίδιο πρόσωπο με τον γραμματικό Μενεκράτη.[2]

---

1. Στράβων, Γεωγραφικά, 14.1.48.
2. K. Müller, Fragmenta historicorum graecorum (1841), "Menecrates Nysaensis", τόμ. II, σελ. 344. 

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Μενεκράτης ο Ξάνθιος

Ο Μενεκράτης ο Ξάνθιος ήταν ιστορικός του 4ου π.Χ. αιώνα από την Ξάνθο της Λυκίας.

Έγραψε σε ιωνική διάλεκτο την ιστορία της πατρίδος του Λυκίας (Λυκιακά) στην οποία συμπεριέλαβε και μυθολογικά περιστατικά. Σώθηκαν ελάχιστα μόνον αποσπάσματα[1] από τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα[2] και τον Στέφανο Βυζάντιο.[3] Τον χρησιμοποίησε, επίσης, ως πηγή του ο μυθογράφος Αντωνίνος Λιβεράλις.[4]

---

1. K. Müller, Fragmenta historicorum graecorum (1841), "Menecrates Xanthius", τόμ. II, σελ. 343.
2. Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, Ῥωμαϊκή ἀρχαιολογία, 1.48.3.
3. Στέφανος ο Βυζάντιος, Ἐθνικά, λήμματα: "Ἀρτύμνησος" και "Βλαῦδος".
4. Αντωνίνος Λιβεράλις, Μεταμορφώσεων συναγωγή, 35 (Βουκόλοι).

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Μενεκράτης ο Ολύνθιος

Ο Μενεκράτης ο Ολύνθιος ήταν ιστορικός μάλλον του 4ου π.Χ. αιώνα. Μνημονεύεται άπαξ και μόνον στα Σχόλια εἰς τὴν Διονυσίου γραμματικήν.[1]

Ισχυριζόταν, όπως και ο σύγχρονός του Άνδρων (ο Εφέσιος), ότι τα γράμματα της αλφαβήτου ονομάσθηκαν φοινίκια προς τιμήν της Φοινίκης, της τέταρτης κόρης του "Ακταίονος"[2] που πέθανε νέα και παρθένος. Η άποψη αυτή φαίνεται πως ήταν σχετικά διαδομένη την εποχή εκείνη, αφού την υποστήριζαν όπως αναφέρει η Σούδα και άλλοι συγγραφείς (π.χ. ο Σκάμων, ιστορικός και αυτός του 4ου π.Χ. αιώνα).[3]

---

1. Immanuel Bekker, Anecdota Graeca (1816), "Σχόλια εἰς τὴν Διονυσίου γραμματικήν", Τόμος 2, σελ. 782· ή
•  K. Müller, Fragmenta historicorum graecorum (1841), "Menecrates Olynthius", τόμ. II, σελ. 344.  
2. Δηλαδή του Ακταίου, του πρώτου βασιλιά της Αττικής που κάποτε συγχέεται με τον Κέκροπα.
(Paola Ceccarelli, Ancient Greek Letter Writing: A Cultural History (600 BC- 150 BC), σελ 70-71, Oxford University Press, 2013. Google books)
3. Λεξικόν Σουίδα, λήμμα: "Φοινικήια γράμματα"·
    [… Σκάμων δ΄ ἐν τῇ δευτέρᾳ τῶν εὑρημάτων ἀπὸ Φοινίκης τῆς Ἀκταίωνος [Ακταίου] ὀναμασθῆναι. μυθεύεται δ΄ οὗτος ἀρσένων μὲν παίδων ἄπαις, γενέσθαι δὲ αὐτῷ θυγατέρας Ἄγλαυρον Ἔρσην Πάνδροσον, τὴν δὲ Φοινίκην ἔτι παρθένον οὖσαν τελευτῆσαι. διὸ καὶ Φοινικήια τὰ γράμματα τὸν Ἀκταίωνα καλέσαι, βουλόμενον τιμῆς ἀπονεῖμαι τῇ θυγατρί].

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Μενεκράτης ο Σάμιος

Ο Μενεκράτης ο Σάμιος ήταν ποιητής (επιγραμματοποιός) του 4ου ή 3ου π.Χ. αιώνα.

Σώζεται ένα όμορφο δίστιχο επίγραμμά του για τα γερατειά στον ένατο τόμο της Ελληνικής ανθολογίας:
     Εἴ τις γηράσας ζῇν εὔχεται, ἄξιος ἐστι
     γηράσκειν πολλῶν εἰς ἐτέων δεκάδας.[1]

 

---

1. Ελληνική Ανθολογία, 9.55. Loeb classical library.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Μενεκράτης ο Σμυρναίος

Ο Μενεκράτης ο Σμυρναίος ήταν ποιητής της ελληνιστικής εποχής, του οποίου δύο επιγράμματα σώζονται στον ένατο τόμο της Ελληνικής (Παλατινής) Ανθολογίας.[1]

Ενδέχεται να ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον Μενεκράτη τον Εφέσιο που μνημονεύεται από τον Βάρρωνα.[2]

---

 1. Ελληνική Ανθολογία, 9.54 & 9.390. Loeb classical library (Gr. Anth. 9.54) & (Gr. Anth. 9.390)·
      (54.) Γῆρας ἐπὰν μὲν ἀπῇ, πᾶς εὔχεται· ἤν δέ ποτ' ἔλθῃ,
                  μέμφεται· ἔστι δ' ἀεὶ κρεῖσσον ὀφειλόμενον.
     (390.) Παισὶν ἐπὶ προτέροις ἤδη τρίτον ἐν πυρὶ μήτηρ
                   θεῖσα, καὶ ἀπλήστῳ δαίμονι μεμφόμενη.
               τέτρατον ἄλγος ἔτικτε, καὶ οὐκ ἀνέμεινεν ἀδήλους
                  ἐλπίδας, ἐν δὲ πυρὶ ζωὸν ἔθηκε βρέφος,
             “Οὐ θρέψω” λέξασα· “τί γὰρ πλέον; Ἄϊδι μαστοὶ
                 κάμνετε· κερδήσω πένθος ἀμοχθότερον.”
 2. W. Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Menecrates of Smyrna". Τόμ. v. 2, σελ. 1036.   

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Μενεκράτης ο Συρακούσιος

    Ο Μενεκράτης ο Συρακούσιος ήταν γιατρός του 4ου π.Χ. αιώνα, μια ενδιαφέρουσα ιδιόρρυθμη προσωπικότητα για την οποία έχουν σωθεί κάποιες ανεκδοτολογικού περιεχομένου αφηγήσεις κυρίως από τον Αθήναιο (που επικαλείται παλαιότερες μαρτυρίες του Ηγησάνδρου) και τον Αιλιανό.[1]

    Είχε την φήμη ότι μπορούσε να θεραπεύει την ἱερὰν νόσον, δηλαδή την "επιληψία", και φαίνεται πως είχε κάποιες επιτυχίες, αφού μνημονεύονται τα ονόματα μερικών ιαθέντων ασθενών του (όπως του Νικαγόρα του Ζελείτη, ο οποίος σύμφωνα με τον Βάτονα διετέλεσε και Τύραννος της Εφέσου).[2] 

    Αντί χρημάτων ζητούσε από όσους γινόταν καλά να τον υπηρετούν και να τον συνοδεύουν στις περιοδείες του. Τους έδινε ονόματα θεών ή ηρώων και τους έντυνε με τα ανάλογα ρούχα. Ο ίδιος αυτοαποκαλούνταν Ζεύς, κράταγε σκήπτρο και έφερε χρυσό στεφάνι στο κεφάλι και πορφυρά ενδύματα.

    Μια μέρα έγραψε γράμμα στον Φίλιππο, τον βασιλιά της Μακεδονίας, που άρχιζε με την φράση: "Μενεκράτης Ζεὺς Φιλίππῳ χαίρειν".[3] Ο Φίλιππος του απάντησε με ένα γράμμα τριών μόνον λέξεων: "Φίλιππος Μενεκράτει ὑγιαίνειν", υπονοώντας ότι του εύχεται να βρει τα λογικά του.[4] Σύμφωνα όμως με τον Πλούταρχο την απάντηση αυτή την έστειλε ο Αγησίλαος, στον οποίο ο Μενεκράτης είχε επίσης γράψει παρόμοια επιστολή.[5]

    Ο Ηγήσανδρος διηγιόταν ακόμη ότι κάποτε ο Φίλιππος κάλεσε τον Μενεκράτη μαζί με την ακολουθία των θεών του σε δείπνο. Τους έβαλε να ξαπλώσουν στην μεσαία κλίνη, η οποία για την περίσταση είχε διακοσμηθεί με μεγαλοπρέπεια και πολυτέλεια. Απέναντι τους τοποθέτησαν βωμό γεμάτο με κάθε είδος καρπούς. Ο Μενεκράτης φαινόταν ευχαριστημένος με το όλο σκηνικό· όταν όμως  οι άλλοι συνδαιτυμόνες άρχισαν να τρώνε τα εκλεκτά εδέσματα και οι υπηρέτες προσέφεραν σ' αυτόν και στους άλλους "θεούς" που τον συνόδευαν μόνον θυμιάματα και σπονδές, αναγκάστηκε να πάρει την πολύχρωμη ακολουθία του και να φύγει θυμωμένος.[6]

"Αγρέας"   

---

   Σημειώσεις

1. Λεξικόν Σουίδα. Λήμμα: "Μενεκράτης".
•   W. Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Menecrates, Syracusan physician", τόμ. 2, σελ. 1036.

2. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, 7.33.

3. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, 7.34.

4. Ο Αιλιανός (Ποικίλη ιστορία, 12.51.) αναφέρει ότι η απαντητική επιστολή του Φιλίππου περιελάμβανε και την φράση: "συμβουλεύω σοι προσάγειν σεαυτὸν ἐπὶ τοὺς κατὰ Ἀντίκυραν τόπους" [Σε συμβουλεύω να πάς να μείνεις στην Αντίκυρα"] -επειδή στην πόλη αυτή της Φωκίδας, όπως και στην ομώνυμη της Φθιώτιδας, φύονταν άφθονοι ἑλλέβοροι, φυτό που χρησιμοποιόταν για την θεραπεία της τρέλας.

5. Πλούταρχος, Βίοι παράλληλοι, Αγησίλαος, 21.5.

6. Αθήναιος, ό.π.
•  Αιλιανός, ό.π.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Μενεκράτης ο Τραλλιανός

Ο Μενεκράτης ο Τραλλιανός ήταν γιατρός του 1ου αιώνα π.Χ., ένας απελεύθερος που έφερε και τον λατινικό όνομα Lucius Manneus.

Ότι γνωρίζουμε γι' αυτόν προέρχεται από μια δίγλωσση (στα λατινικά και στα ελληνικά) επιτάφια επιγραφή που βρέθηκε περί τα μέσα του 19ου αιώνα στην Ιταλία και φυλάσσεται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο του Μπουτσίνο [Museo archeologico nazionale di Volcei]. Από τα γραφόμενα σ' αυτήν φαίνεται ότι ο Μενεκράτης ο Τραλλιανός χρησιμοποιούσε το κρασί για θεραπευτικούς σκοπούς.^[1]

---

1. Giuseppe Lauriello, Menecrate di Tralles: il medico che curava col vino, book sprint edizioni, 2014.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Μενεκράτης ο Τύριος

Ο Μενεκράτης ο Τύριος ήταν ιστορικός άγνωστης εποχής. Αναφέρεται μόνον από τον παροιμιογράφο Ζηνόβιο στο λήμμα Ἰνοῦς ἄχη [Ινούς βάσανα].[1]

---

1. Ζηνόβιος: Ἐπιτομὴ ἐκ τῶν Ταρραίου καὶ Διδύμου παροιμιῶν συντεθεῖσα κατὰ στοιχεῖον, 4.38 (Ἰνοῦς ἄχη).

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Μενεκράτης Τιβέριος Κλαύδιος Κυρίνος

Ο Μενεκράτης ήταν φημισμένος γιατρός του 1ου μ.Χ. αιώνα. 

Οι πληροφορίες που έχουμε γι' αυτόν προέρχονται κατά κύριο λόγο από επιτάφια επιγραφή γραμμένη στα ελληνικά και ίσως να ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον Μενεκράτη που μνημονεύεται συχνά από τον Γαληνό.[1]

Ο Μενεκράτης διετέλεσε, σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στην προαναφερθείσα επιγραφή, γιατρός αυτοκρατόρων (πιθανόν του Τιβέριου και του Κλαύδιου) και έγραψε 156 ιατρικά και φαρμακολογικά συγγράμματα.[2] Μία από τις πολλές επινοήσεις του, που χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα μέχρι σήμερα, ήταν το περίφημο διάχυλον ἔμπλαστρον.

---

1. W. Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Tiberius Claudius Quirina (Κουίρεινα 1) Menecrates", τόμ. 2, σελ. 1036.
2. Evelyne Samama, Les médecins dans le monde grec: sources épigraphiques sur la naissance d'un corps médical, "Épitaphe du médecin impérial Tiberius Claudius Ménécratès", σελ. 510, Librairie Droz, 2003. Google books
•  Το πλήρες κείμενο της επιγραφής έχει ως εξής:
    Τιβερίωνι Κλαυδίωι
    Κουιρείναι
    Μενεκράτει ἰατρῶι
    Καισάρων καὶ ἰδίας
    λογικῆς ἐναργοῦς
    ἰατρικῆς κτίστηι ἐν
    βιβλίοις ρνς΄ δι' ὤν
    ἐτειμήθη ὑπὸ τῶν ἐν-
    λογίμων πόλεων ψηφίσ-
    μασιν ἐντελέσι, οἱ γνώριμοι
    τῶι ἑαυτῶν αἱρεσιάρχηι τὸ ἡρῶον.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Μουνάτιος ο Τραλλιανός

Ο Μουνάτιος ο Τραλλιανός, γραμματικός του 2ου π.Χ. αιώνα επονομαζόμενος ο κριτικός, μνημονεύεται από τον Φιλόστρατο ως ένας από τους δασκάλους του Ηρώδου του Αττικού.[1] Φέρεται  επίσης ως συγγραφέας ενός υπομνήματος στα ποιήματα του Θεοκρίτου.[2]

---

1. W. Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Munatius of Tralles", τόμ. 2, σελ. 1120.
•  Φιλόστρατος, Βίοι σοφιστῶν, βιβλίο β', 14.
2. P. Kroh, Λεξικό αρχαίων Ελλήνων και Λατίνων συγγραφέων, εκδ. USP, 1996.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---