Ακουσίλαος ο Αργείος

Ο Ακουσίλαος ο Αργείος, ένας από τους πρώτους Έλληνες πεζογράφους, καταγόταν από το Άργος της Βοιωτίας[1] και έζησε πιθανότατα στις τελευταίες δεκαετίες του 6^ου π.Χ. αιώνα και στις αρχές του 5^ου.

Περί του έργου του

Συγκαταλέγεται στου λογογράφους (δηλαδή στους ιστοριογράφους του 6^ου και 5^ου π.Χ. αιώνα που έγραψαν πεζά κείμενα σε ιωνική διάλεκτο στα οποία περιέγραφαν ιστορικά γεγονότα αναμεμειγμένα με άφθονα μυθολογικά στοιχεία). Το έργο του με τίτλο Γενεηλογίαι (ή Ἱστορίαι) αποτελούνταν από τρία βιβλία και είχε αποκλειστικά μυθολογικό περιεχόμενο· αφηγείτο σ' αυτό τη γέννηση του κόσμου και των θεών καθώς και τις ιστορίες των μυθικών βασιλιάδων και ηρώων από την εποχή του Φορωνέα (του πρώτου ανθρώπου) μέχρι τα Τρωικά και τους Νόστους. Αφορμή για την συγγραφή του έργου, σύμφωνα με μια παράδοση που διέσωσε η Σούδα, ήταν η ανακάλυψη από τον πατέρα του, ονόματι Κάβα, χάλκινων δέλτων (πινακίδων σε σχήμα κεφαλαίου δέλτα) θαμμένων στην αυλή του σπιτιού του που περιείχαν αρχαίες θεογονίες και γενεαλογίες ηρώων.

Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς θεωρούσε ότι ο Ακουσίλαος προσάρμοσε τα έργα του Ησιόδου σε πεζό λόγο παρουσιάζοντας τα ως δικά του.[2] Τα αποσπάσματα που έχουν σωθεί[3] δείχνουν πράγματι ότι Ακουσίλαος συμφωνούσε σε πολλά σημεία με τον Ησίοδο, σε κάποια άλλα όμως διαφωνούσε, ενώ κάποιες από τις ιστορίες που αφηγείτο ήταν πρωτότυπες και εντελώς άγνωστες πριν απ' αυτόν.

Ο Πλάτων είναι ο αρχαιότερος συγγραφέας που αναφέρει τον Ακουσίλαο. Στο Συμπόσιο[4] γράφει ότι ο Ακουσίλαος συμφωνούσε με τον Ησίοδο θεωρώντας πως αρχικά υπήρχε μόνον το Χάος και μετά απ' αυτό εμφανίσθηκαν οι πρώτοι θεοί, η Γαία και ο Έρως.

Ο Ακουσίλαος μνημονεύεται επίσης από τον Απολλόδωρο,[5] τον Στράβωνα,[6] τον Παυσανία,[7] τον Ιώσηπο[8] κ.ά., ενώ ο Σαβίνος[9] φέρεται να είχε γράψει υπόμνημα (ερμηνευτικά σχόλια) στο έργο του  Ακουσιλάου.

Σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο κάποιοι κατέτασσαν τον Ακουσίλαο στην περίφημη ομάδα των επτά σοφών.[10]
 

Σταχυολόγηση αποσπασμάτων

Στα αποσπάσματα του Ακουσίλαου, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε:
• ότι ο αετός που έτρωγε το συκώτι του αλυσοδεμένου Προμηθέα ήταν γιος, όπως και ο Κέρβερος,  της Έχιδνας και του Τυφώνα·
• ότι η Ίρις ήταν αγγελιοφόρος των θεών και οι Άρπυιες  φύλακες του κήπου των Εσπερίδων·
• ότι οι αρχαίοι άνθρωποι ζούσαν χίλια χρόνια·
• ότι ο Φορωνεύς ήταν ο πρώτος άνθρωπος και ότι όταν ήταν βασιλιάς στο Άργος συνέβη μεγάλος κατακλυσμός στην Αττική·
• ότι υιός του Φορωνέως ήταν ο Σπάρτων και γιος αυτού ο Μυκηνεύς από τον οποίο πήραν το όνομά τους οι Μυκήνες·
• ότι η Σκύλλα ήταν θυγατέρα της Εκάτης και του Φόρκυνος·
• ότι οι Φαίακες γεννήθηκαν από το πεσμένο στην γη αίμα του ευνουχισμένου Ουρανού·
• ότι ο Δευκαλίων ήταν γιος του Προμηθέα και της Ησιόνης και ότι μετά τον μεγάλο κατακλυσμό μαζί με την Πύρρα έριξαν πίσω τους πέτρες από τις οποίες γεννήθηκαν οι άνθρωποι·
• ότι ο Ποσειδών μεταμόρφωσε σε άνδρα την Καινή (Καινίς), όταν αυτή του είπε πως δεν ήθελε να κάνει παιδιά μαζί του ούτε με κανέναν άλλο, και ως Καινεύς πλέον έγινε ο πανίσχυρος βασιλιάς των Λαπιθών κ.ά.[11]

---

Σημειώσεις

1. Λεξικό Σουίδα, λήμμα: "᾿Ακουσίλαος"· 
    [Κάβα υἱὸς ᾿Αργεῖος, ἀπὸ Κερκάδος πόλεως οὔσης Αὐλίδος πλησίον, ἱστορικὸς πρεσβύτατος"].
2. Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, Στρωματείς, VI, 26·   
    [Τὰ δὲ ῾Ησιόδου μετήλλαξαν εἰς πεζὸν λόγον καὶ ὡς ἴδια ἐξήνεγκαν Εὔμηλός τε καὶ ᾿Ακουσίλαος οἱ ἱστοριογράφοι].
3. K. Müller (1841), Fragmenta Historicorum Graecorum, τόμος Β΄, "Acusilai fragmenta", σελ.100.
•  H. Diels (1923), Die Fragmente der Vorsokratiker, "Akusilaos", σελ. 206.
4. Πλάτων, Συμπόσιον, 178b.
5. Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Βιβλίον Β' (1.3, 2.2, 5.7) και Βιβλίον Γ΄ (4.4, 12.6, 15.2)
6. Στράβων, Γεωγραφικά, Βιβλίο 10, κεφ. 3.21.
7. Παυσανίας, Ἑλλάδος περιήγησις, Κορινθιακά, 16.4
8. Ιώσηπος, Περὶ ἀρχαιότητος Ἰουδαίων λόγος α, 13.
9. Λεξικόν, Σουίδα, λήμμα: "Σαβίνος". 
10. Διογένης ο Λαέρτιος, Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων, Θαλής, 41-42.
11. Müller ό.π. Diels ό.π. Για μια νεώτερη καταγραφή βλέπε perseus και Jacoby 

  (Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Αντίοχος ο Συρακούσιος (Αντίοχος ο Ξενοφάνους)

Ο Αντίοχος ο Συρακούσιος, γιος του Ξενοφάνη, ήταν ιστορικός του τέλους του 5^ου π.Χ. αιώνα, σύγχρονος του Θουκυδίδη.

Για την ζωή του δεν γνωρίζουμε τίποτε άλλο. Το έργο του πάντως εκτιμήθηκε κατά την αρχαιότητα για την σαφήνειά του και αποτέλεσε αναφορά και πηγή πληροφοριών για μεταγενέστερους ιστορικούς[1] όπως ο Στράβων και ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς.

Αν και Δωριεύς ο ίδιος, έγραψε σε ιωνική διάλεκτο την ιστορία της Σικελίας (Σικελικών ιστορία) και της Ιταλίας (Περί Ιταλίας ή Ιταλίας οικισμός), έργα που έχουν χαθεί πλην μερικών αποσπασμάτων.
Στις "Σικελικές ιστορίες" εξιστορούσε τα γεγονότα που συνέβηκαν στην Σικελία από την εποχή του μυθικού βασιλιά Κώκαλου  μέχρι το 424 π.Χ. (ειρήνη της Γέλας), όπως μας πληροφορεί ο Διόδωρος ο Σικελιώτης,[2] και στο "Περί Ιταλίας" διηγιόταν την ίδρυση των ελληνικών αποικιών παραθέτοντας για κάθε τόπο πολλές εθνογραφικές και γεωγραφικές πληροφορίες.

Το έργο του μνημονεύεται επίσης από τον Παυσανία, τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα, τον Στέφανο  Βυζάντιο και τον Ησύχιο.[3]

---

1. W. Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology (1880), Τόμος I, σελ. 195, Antiochus of Syracuse.
2. Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη, Βιβλίο XII, 71.
3. K. Müller, Fragmenta historicorum Grecorum (1841), Τόμος I, σελ. 181, Antiochus.
•   F. Jacoby, Die Fragmente der Griechischen Historiker Part I-III , Antiochos von Syrakus.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Ανδρίσκος ο Νάξιος

Ο Ανδρίσκος ήταν ιστορικός άγνωστης εποχής (ίσως του 3ου π.Χ. αιώνα) από την Νάξο. Έγραψε την ιστορία της ιδιαίτερης πατρίδος του (Ναξιακά), από την οποία σώθηκαν ελάχιστα αποσπάσματα (από τον Παρθένιο[1] και τον Αθήναιο[2]).

---

1. Παρθένιος, Περὶ ἐρωτικῶν παθημάτων, 9 (''Περί Πολυκρίτης").
•  Παρθένιος, Περὶ ἐρωτικῶν παθημάτων, 19 ("Περί Παγκρατούς").
2. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, 3.78c.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Αντωνίνος Λιβεράλις

Ο Αντωνίνος Λιβεράλις (Antoninus Liberalis) ήταν μυθογράφος του 2ου ή 3ου μ.Χ. αιώνα.  Βασιζόμενος σε έργα προγενεστέρων του έγραψε στα ελληνικά μια συλλογή σπάνιων μύθων με τίτλο Μεταμορφώσεων Συναγωγή.[1]

Για την ζωή του δεν είναι απολύτως τίποτα γνωστό. Εικάζεται μόνον ότι ήταν μορφωμένος απελεύθερος δούλος, ότι έζησε την εποχή των Αντωνίνων ή των Σεβήρων και ότι καταγόταν από κάποια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου (με πιθανότερες την Αίγυπτο, την Κρήτη ή την Μικρά Ασία). Δεν γνωρίζουμε επίσης αν εκτός από τις "Μεταμορφώσεις" έγραψε και κάποιο άλλο έργο.

Μεταμορφώσεων Συναγωγή
Έκδοση του 1676 με λατινική μετάφραση

Η Μεταμορφώσεων Συναγωγή σώθηκε σε ένα και μοναδικό βυζαντινό χειρόγραφο του 9ου αιώνα που φυλάσσεται σήμερα στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη της Χαϊδελβέργης. Περιλαμβάνει 41 ιστορίες στις οποίες άνθρωποι (ή σπανιότερα ζώα) μεταμορφώνονται σε ζώα (συνήθως πουλιά), φυτά, πέτρες ή βράχους, άστρα και σε μια περίπτωση σε ηχώ. Κάποιες φορές αλλάζουν φύλο, εξαφανίζονται ή γίνονται αθάνατοι.

Κάθε ιστορία φέρει τίτλο και υπότιτλο. Στον υπότιτλο αναφέρεται ο ποιητής ή ο μυθογράφος και το έργο του από το οποίο ο Αντωνίνος άντλησε τα στοιχεία για τον μύθο που διηγείται. Δεν γνωρίζουμε αν τους υπότιτλους αυτούς τους έθεσε ο ίδιος εξαρχής ή αν είναι δουλειά κάποιου μεταγενέστερου αντιγραφέα ή σχολιαστή του χειρογράφου. Με τον τρόπο αυτό πάντως διασώθηκαν τα ονόματα ορισμένων αρχαίων ποιητών για τους οποίους δεν γίνεται μνεία πουθενά αλλού.

Το έργο του Αντωνίνου (αρχαίο κείμενο και νεοελληνική απόδοση) κυκλοφόρησε το 2003 από τις εκδόσεις Κάκτος.[2]

(Διαδικτυακή έκδοση αρχαίου κειμένου: Ἀντωνῖνος Λιβεράλις, Μεταμορφώσεων συναγωγή)

---

1. W. Smith, A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, "Antoninus Liberalis", 1869.
2. Αντωνίνος Λιβεράλις - Βάβριος, Άπαντα, εκδ. Κάκτος, 2003.

(Παραλλαγή του άρθρου δόθηκε από τον υπογράφοντα για δημοσίευση στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Αντίμαχος ο Τήιος

Ο Αντίμαχος ο Τήιος (από την Τέω της Ιωνίας) ήταν επικός ποιητής του 8ου ή 7ου π.Χ. αιώνα.
Θεωρούνταν δημιουργός του έπους "Επίγονοι"[1], το οποίο διηγείτο την άλωση της Θήβας από τους γιους των Επτά επί Θήβας (δηλαδή, των επτά Αργείων ηγεμόνων που με επικεφαλής τον βασιλιά του Άργους Άδραστο και τον Πολυνείκη είχαν επιχειρήσει ανεπιτυχώς την κατάληψη της ίδιας πόλης δέκα χρόνια νωρίτερα).

Ο Αντίμαχος μνημονεύεται από τον Πλούταρχο[2] και τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα[3] (χωρίς πάντως να αναφέρεται και ως ο ποιητής των "Επιγόνων").

---

1. Μοναδική πηγή αυτής της πληροφορίας είναι ένα σχόλιο στον στίχο 1270 της Ειρήνης του Αριστοφάνη, όπου ο άγνωστος σχολιαστής αναφέρει ως ποιητή των Επιγόνων τον (ή κάποιον) Αντίμαχο. (M. West, Greek epic fragments from the seventh to the fifth centuries BC, σελ. 56, LCL 497, Harvand University Press, 2003.)
2. Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Ρωμύλος, 12.
3. Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, Στρωματείς, 6.12.7.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Απολλοφάνης ο Αθηναίος

Ο Απολλοφάνης ο Αθηναίος ήταν δραματουργός του 4ου π.Χ. αιώνα, ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της παλαιάς κωμωδίας.[1]

Η Σούδα μνημονεύει τους τίτλους πέντε έργων του (Δαλίς, Ἰφιγέρων, Κρῆτες, Δανάη. Κένταυροι)[2] από τα οποία και σώθηκαν λίγα αποσπάσματα.[3]

---

1. W. Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Apollophanes", τομ.I, σελ. 246. Perseus
2. Λεξικόν Σουίδα, λήμμα: "Απολλοφάνης".
3. August Meineke, Fragmenta poetarum comoediae antiquae (1840), "Apollophanes", σελ. 879-882. Google books 

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Απολλώνιος ο Σοφιστής

Ο Απολλώνιος ο επονομαζόμενος Σοφιστής, γραμματικός και λεξικογράφος του 1^ου μ.Χ. αιώνα, γιος του επίσης γραμματικού Αρχέβουλου ή Αρχέβιου,[1] γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, αλλά έζησε και δίδαξε στη Ρώμη του Τιβέριου.

Από τα έργα του σώθηκε, σε χειρόγραφο κώδικα του 1065 μ.Χ., το "Λεξικόν κατά στοιχείον της τε Ιλιάδος και Οδυσσείας", ένα ερμηνευτικό και ετυμολογικό λεξικό της ομηρικής γλώσσας γνωστό στη διεθνή βιβλιογραφία και ως Ομηρικό Λεξικό του Απολλωνίου.

Για την σύνταξη του λεξικού του, ο Απολλώνιος  χρησιμοποίησε το έργο του προγενεστέρου του γραμματικού Αρίσταρχου του Σαμόθρακος, αλλά και του συγχρόνου του Απίωνος, και υιοθέτησε την αλφαβητική κατάταξη των λημμάτων με βάση τα δύο πρώτα ψηφία της κάθε λέξης.[2]

Το "Ομηρικό Λεξικό" εκδόθηκε το 1773 στο Παρίσι[3] με λατινική μετάφραση και το 1833 στο Βερολίνο[4]. Στην Ελλάδα πρωτοκυκλοφόρησε το 2001 από τις εκδόσεις Ηλιοδρόμιον.[5]

---

1. Λεξικόν Σουϊδα, Ἀπολλώνιος.
2. Jean-Claude Boulanger, Les inventeurs de dictionnaires: de l'eduba des scribes mésopotamiens au scriptorium des moines médiévaux, σελ. 173, Les presses de l'Université d' Ottawa, 2003.
3. W. Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, Τόμος Ι, Apollonius 5.
4. Apollonius Sophista, Apollonii Sophistae Lexicon Homericum, Βερολίνο, 1833.
5. Απολλώνιου Σοφιστού, Λεξικόν κατά στοιχείον της τε Ιλιάδος και Οδυσσείας, Ηλιοδρόμιον, 2001

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Αριστόκριτος ο Μανιχαίος

Σύμφωνα με τα Ψευδοκλημέντεια[1] ο Αριστόκριτος (5ος μ.Χ. αι.) ανήκε στην αίρεση των Μανιχαίων και είχε συγγράψει ένα βιβλίο με τίτλο Θεοσοφία στο οποίο προσπαθούσε να καταδείξει ότι ο Χριστιανισμός, ο Ιουδαϊσμός, ο Μανιχαϊσμός και ο "Ελληνισμός" [η εθνική δηλαδή θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων] ήταν "ἕν καὶ τὸ αὐτό δόγμα", δεν είχαν δηλαδή ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους.[2]

---

1. Παλαιά χριστιανικά αιρετικά κείμενα που ψευδώς αποδίδονταν στον επίσκοπο της Ρώμης Κλήμεντα  (Πάπας Κλήμης Α').
2. Samuel N. C. Lieu, Manichaeism in the Later Roman Empire and Medieval China, σελ. 141, Mohr Siebeck, 1992.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Αριστόκριτος ο Μιλήσιος

Ο Αριστόκριτος ήταν γραμματικός και ιστορικός του 1ου (;) π.Χ. αιώνα.

Έγραψε τα έργα Περὶ Μιλήτου[1] και Πρὸς Ἡρακλεόδωρον ἀντιδοξουμένων[2][3] (μια πολεμική διατριβή) από τα οποία σώθηκαν λίγα αποσπάσματα.[4]

---

 1. Παρθένιος ο Νικαεύς, Ερωτικά παθήματα, ια΄ ("Περὶ Βυβλίδος")· 
      [Ἱστορεῖ Ἀριστόκριτος Περὶ Μιλήτου…]
 2. Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, Στρωματείς, 5.5·
     [Ἀριστόκριτος δ´ ἐν τῇ πρώτῃ τῶν πρὸς Ἡρακλεόδωρον ἀντιδοξουμένων μέμνηταί τινος ἐπιστολῆς οὕτως ἐχούσης· "Βασιλεὺς Σκυθῶν Ἀτοίας Βυζαντίων δήμῳ. μὴ βλάπτετε προσόδους ἐμάς, ἵνα μὴ ἐμαὶ ἵπποι ὑμέτερον ὕδωρ πίωσι".συμβολικῶς γὰρ ὁ βάρβαρος τὸν μέλλοντα πόλεμον αὐτοῖς ἐπάγεσθαι παρεδήλωσεν.]
3. Παγκόσμιο βιογραφικό λεξικό, λήμμα: "Αριστόκριτος γραμματικός", Εκδοτική Αθηνών.
4. Κ. Müller, Fragmenta historicorum graecorum (1841), τόμος IV, "Aristocritus".

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Αρκτίνος ο Μιλήσιος

Ο Ἀρκτῖνος ὁ Μιλήσιος ήταν ένας από τους αρχαιότερους επικούς ποιητές-αρχαιότερος από όλους σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα[1].

Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, επικαλούμενος μαρτυρία του Φανία, υποστηρίζει ότι ο Αρκτίνος ήταν σύγχρονος με τον Λέσχη (που θεωρούνταν ο ποιητής της Μικράς Ιλιάδος) και ότι έχασε μάλιστα από αυτόν σε κάποιο ποιητικό διαγωνισμό[2]. Άλλες πηγές τοποθετούσαν τον Αρκτίνο στον 8ο π.Χ. αιώνα[3] και τον θεωρούσαν μαθητή του Ομήρου[4], ενώ σύγχρονοι ερευνητές υποθέτουν ότι άκμασε περί το 650 π.Χ.

Του αποδίδονταν τα κύκλια έπη Αιθιοπίς, Ιλίου Πέρσις και Τιτανομαχία. Αν και από τα έπη αυτά σώθηκαν ελάχιστα μόνον αποσπάσματα[5], είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το ακριβές περιεχόμενό τους χάρη σε ένα διδακτικό κείμενο του 2ου μ.Χ. αιώνα, τη "Χρηστομάθεια" του Πρόκλου:

• Στην "Αιθιοπίδα" ο Αχιλλέας σκότωνε σε μονομαχία τη βασίλισσα των Αμαζόνων Πενθεσίλεια και τον βασιλιά των Αιθιόπων Μέμνωνα που είχαν έρθει στο Ίλιον να βοηθήσουν τους Τρώες. Αργότερα επιτιθέμενος εναντίον της Τροίας σκοτωνόταν με τη σειρά του από τον Πάρη στον οποίο συμπαραστεκόταν ο θεός Απόλλων. Μετά από σφοδρή μάχη ο Αίας και ο Οδυσσέας κατόρθωναν τελικά να πάρουν το πτώμα του Αχιλλέα και να το μεταφέρουν στο στρατόπεδο των Αχαιών. Η Θέτις όμως άρπαζε το σώμα του γιου της από τη νεκρική πυρά και το μετέφερε στη νήσο Λευκή [Αχίλλειος νήσος]. Και η Αιθιοπίδα τελείωνε με τη φιλονικία  Οδυσσέα και Αίαντα για το ποιος είναι ο πιο άξιος για να πάρει τα όπλα του νεκρού ήρωα.

• Η "Ιλίου Πέρσις" περιέγραφε την εκπόρθηση της Τροίας με την βοήθεια του Δούρειου Ίππου, καθώς και τις λεηλασίες, τις ιεροσυλίες και τις βάρβαρες σφαγές που επηκολούθησαν, εξαιτίας των οποίων η Αθηνά και οι υπόλοιποι θεοί αποφάσισαν να τιμωρήσουν αυστηρά τους Αχαιούς κατά την επιστροφή τους στην πατρίδα.

Τέλος, η "Τιτανομαχία", η οποία συχνά αποδιδόταν στον Εύμηλο τον Κορίνθιο[6], διηγιόταν τη σύγκρουση του Δία και των άλλων Ολυμπίων θεών με τους Τιτάνες, που έληξε με την ήττα των τελευταίων και τη φυλάκισή τους στον Τάρταρο.

---

Σημειώσεις

1. Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, Ρωμαϊκή αρχαιολογία, 1.68.2.
• W. Smith, A dictionary of Greek and Roman biography and mythology, "Arctinus of Miletus".
2. Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, Στρωματείς, 1.131.6· [Φανίας δὲ πρὸ Τερπάνδρου τιθεὶς Λέσχην τὸν Λέσβιον Ἀρχιλόχου νεώτερον φέρει τὸν Τέρπανδον, διημιλλῆσθαι δὲ τὸν Λέσχην Ἀρκτίνῳ καὶ νενικηκέναι].
3. Λεξικόν Σουΐδα, λήμμα: "Ἀρκτῖνος"· [Ἀρκτῖνος Τήλεω τοῦ Ναύτεω ἀπογόνου, Μιλήσιος ἐποποιός, μαθητὴς Ὁμήρου, ὡς λέγει ὁ Κλαζομένιος Ἀρτέμων ἐν τῷ περὶ Ὁμήρου, γεγονὼς κατὰ τὴν θ΄ ὀλυμπιάδα, μετὰ τετρακόσια ἔτη τῶν Τρωικῶν].
4. Ιωάννης Τζέτζης, Χιλιάδες, 13.641· [Ἀρκτῖνος ὁ Μιλήσιος ἦν μαθητὴς Ὁμήρου].
5. Ομηρικά - Επικός κύκλος, εκδόσεις Κάλβος, 2005.
•  M. West, Greek epic fragments: From the seventh to the fifth enturies BC, Loeb, 2003.
6. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, 277d · [οἶδα ὅτι ὁ τὴν Τιτανομαχίαν ποιήσας, εἴτ᾿ Εὔμηλός ἐστιν ὁ Κορίνθιος ἢ Ἀρκτῖνος ἢ ὅστις δήποτε χαίρει ὀνομαζόμενος …].

---

Βίων ο Προκοννήσιος

Ο Βίων ο Προκοννήσιος, λογογράφος του 6ου π.Χ. αιώνα, σύγχρονος (σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο) με τον Φερεκύδη τον Σύριο[1], έγραψε σε ιωνική διάλεκτο δύο βιβλία από τα οποία σώθηκαν ελάχιστα μόνον αποσπάσματα.[2]

Ο αυστηρός στις κριτικές του Κλήμης ο Αλεξανδρεύς τον θεωρούσε πάντως λογοκλόπο και αντιγραφέα του Μελησαγόρα και του Κάδμου του Μιλησίου.[3]

Το έργο του  Βίωνα μνημονεύεται από τον Πλούταρχο[4] και τον Αθήναιο,[5] ενώ αναφορά σ' αυτό γίνεται και στο βυζαντινό λεξικό του Φωτίου.[6] 

---

 Σημειώσεις

1. Διογένης Λαέρτιος, Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων, Βιβλίον Δ', Βίων, 58·
    [Γεγόνασι δὲ Βίωνες δέκα· πρῶτος ὁ Φερεκύδῃ τῷ Συρίῳ συνακμάσας, οὗ φέρεται βιβλία δύο Ἰάδι· ἔστι δὲ Προκοννήσιος].
2. K. Müller, Fragmenta Historicorum Graecorum (Αποσπάσματα Ελλήνων Ιστορικών), τόμος Β', σελ.19. Bion Proconnesius
3. Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, Στρωματείς, Βιβλίον 6ον·
    [τὰ δὲ Ἡσιόδου μετήλλαξαν εἰς πεζὸν λόγον καὶ ὡς ἴδια ἐξήνεγκαν Εὔμηλός τε καὶ Ἀκουσίλαος οἱ ἱστοριογράφοι. Μελησαγόρου γὰρ ἔκλεψαν Γοργίας ὁ Λεοντῖνος καὶ Εὔδημος ὁ Νάξιος οἱ ἱστορικοὶ καὶ ἐπὶ τούτοις ὁ Προκοννήσιος Βίων, ὅς καὶ τὰ Κάδμου τοῦ παλαιοῦ μετέγραψεν κεφαλαιούμενος].
4. Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Θησεύς, 26.2·
    [... Βίων δὲ καὶ ταύτην παρακρουσάμενον οἴχεσθαι λαβόντα• φύσει γὰρ οὔσας τὰς Ἀμαζόνας φιλάνδρους οὔτε φυγεῖν τὸν Θησέα προσβάλλοντα τῇ χώρᾳ, ἀλλὰ καὶ ξένια πέμπειν• τὸν δὲ τὴν κομίζουσαν ἐμβῆναι παρακαλεῖν εἰς τὸ πλοῖον• ἐμβάσης δὲ ἀναχθῆναι].
5. Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Βιβλίον Β', 23·
     [ἐστὶ δὲ ἡ κρήνη, ὥς φησι Βίων μέση Μαιδῶν καὶ Παιόνων Ἴννα καλουμένη]. 
6. Φώτιος, Λεξικόν, λήμμα Άγλαυρος ·
     [Ἄγλαυρος· μία τῶν Κέκροπος θυγατέρων,| ἣν διὰ τιμῆς ἔχουσι καὶ ὀμνύουσιν αἱ γυναῖκες· εἰς γὰρ τὴν τοῦ πατρὸς αὐτῆς Κέκροπος τιμὴν ἀπονεῖμαί τινα γέρα τὴν θεὸν τῇ Ἀγλαύρῳ. οὕτω Βίων ὁ Προκοννήσιος].

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---

Βίων ο Σολεύς

Ο Βίων ο Σολεύς ήταν συγγραφέας των αλεξανδρινών ή των πρώτων ρωμαϊκών χρόνων.

Από τον Διογένη τον Λαέρτιο[1] και τον Αθήναιο μνημονεύεται ένα έργο του με τίτλο Αιθιοπικά, ενώ ο Βάρρων τον συγκαταλέγει μεταξύ αυτών που έγραψαν Γεωπονικά. Στα γεωπονικά έργα του Βίωνος αναφέρεται επίσης και ο Πλίνιος.[2] Σώθηκαν συνολικά έξι αποσπάσματα.[3]

Ο Πλούταρχος, όταν διηγείται την ιστορία του Θησέως και της Αμαζόνας Αντιόπης, επικαλείται ομοίως κάποιο Βίωνα,.[4] Δεν είναι όμως σίγουρο, αν ο Βίων αυτός ήταν Βίων ο Σολεύς ή ο Βίων ο Προκοννήσιος.

---

1. Διογένης Λαέρτιος, Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων, Βιβλίον Δ', Βίων, 58 ·
   [Γεγόνασι δὲ Βίωνες δέκα· … πέμπτος Σολεύς, Αἰθιοπικὰ γεγραφώς·…]
2. W. Smith, A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology (1869), Τόμος I, σελ. 488. Bion of Soli 
3. K. Müller, Fragmenta historicorum graecorum (1841), IV, σελ. 350. Bion Solensis 
4. Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Θησεύς, 26.2.

(Το άρθρο αναρτήθηκε από τον υπογράφοντα και στην ελληνική Βικιπαίδεια)

---